अर्को दिन खाना खाइवरि कलेज लागे। पुतलीसडक ओर्लेर उकालो चढ्दा कसैले बोलायो। "ओए पोख्रेल!"
रिदम रैछ बागबजारबाट आउदै। मेरो ग्रुपको राउडि। अग्लो, गोरो, मोटो घाटो देख्दै खाइलाग्दो ऊ २-४ जनालाई फुकेरै ढलाउला जस्तो थियो।
"छिटै आइचस् त आज"। उसले सोध्यो।
"अ यार, बाटोमा जाम नभएर।" मेरो उत्तर।
"अप्टिक्सको फाइल भ्याइस्?"
"भ्याए नि, पुष्पाको सारे सब्बै, भ्यालु र इरर मिलाएर।"
"ए दाइ मेरो नि मिलाइदेन।" उसले रिक्वेस्ट गर्यो।
सधै तेरो दाइले यसो गर्छ त्यसो गर्छ भन्दै गफ दिने ऊ आज मेरो भाइ भयो।
मलाई ऊ देखि हासो लाग्यो। तर साथी त साथी हो। जति मजाक बनाए नि मदत गर्नु नै पर्ने।
"ओके ओके दाइ छदै छ नि।" भन्दे मैले पनि पा'को बेलामा।
अनि गफ गर्दै डिल्लीबजारको उकालो तर्फ लाग्यौ हामी।
उकालो बाटो सकेर भित्र पुग्दा एलिसासंग भेट भयो।
नर्मल हेलो हाई गफ मात्र के भएको थियो रिदम सुरु भयो मलाई जिस्क्याउन।
मैले कर्के नजरले हेरिदिए। ऊ चुप लाग्यो। आज म उसको दाइ न भएको थिए, अप्टिक्सको फाइल मिलाउन। अरु बेला भएको भए एलिसा मसंग कहिले नबोल्ने गरि जिस्क्याउन सक्थ्यो फटाहाले।
११ क्लासमा एलिसा र म सँगै पर्थ्यौ इक्जाममा। क्या सिकाइदिन्थी। एक्जाममा सहयोग चाहिदा बोल्ने अरु बेला नबोल्ने हुदा सेलफिस् भइएला अनि फेरी सिकाउनै छोड्ली भनेर अरु बेलामा पनि दोस्ती बढाएको थिए। कहिले काही थ्याङक यु ट्रिट पनि दिन्थे क्यान्टिनमा खाजा खुवाएर। उसंग बढेको फ्रेन्ड्सिपलाई केटाहरूले लभको ट्याग लगाइदिए। मैले साथी मात्र हो भन्दा नि हैन, लभ नै परेको तेरो भनेर उक्साइदिए।
एलिसा देख्दा नि राम्री, एक्जाममा सधै सिकाउथी, स्वभाव राम्रै लाग्थ्यो, अलि अलि एट्ट्राकटेड चाहि थिए। तर माया नै भनेर लभ वाला फिलिङ थिएन। केटाहरूले जोस्साएको भरमा, माया गर्न सक्छु कि सक्दिन भन्ने कुरा नि क्लियर नभई गए प्रपोज गर्न।
क्यानटिनमा खाजा खान मनाएर।
क्यान्टिन गएर,चिया र पकौडा खादै गर्दा सोधे- " एलिसा तिम्रो ब्वाइफ्रेन्ड छ कि छैन?"
" अ छ नि, यहा चाहि नाई, बुटवलमा।"
मेरो पर्पोजल सिधै रिजेक्ट भएको फिल भयो।
"अनि तिम्रो गर्लफ्रेन्ड?" उसले सोधी।
"बनाउन नपाउदै रिजेक्ट गर्दी भन्न मन लाग्याथ्यो" भनिन।
"छैन" भने।
"ब्वाइफ्रेन्डलाई छोडेर किन आकि त?" मलाई जिज्ञासा लाग्यो।
"घरबाट यहा पठाएपछि के गर्नु त अनि " ऊ निराश भई जवाफ फर्काई।
जे भनि साँचो भनि। मलाई त्यति नराम्रो लागेन। खाजा खाएर क्लास पुग्दा केटाहरू मलाई नै कुरिरहेका रैछन्। मेरो प्रपोजल एक्सेप्ट भो कि रिजेक्ट भन्ने विषयमा छलफल गर्न।
"ब्वाइफ्रेन्ड रै'छ बाहिर पहिले नै, रिजेक्ट भए" मात्र के भनेको थिए केटाहरु त मेरो निधार छाम्न थाले।
आरभले "वाइ वो वाइ टेल मी वाई नट मी" गाउन थाल्यो।
समिरले "मुटुमाथि ढुङ्गा राखी हास्नुपर्याछ" गायो।
मिलनले "पीर नगर यार, जति नि भेटिन्छन्" भन्दै सम्झायो।
हिमान्सुले "तलाई घरसम्म छोड्दिम् क्या आज" भन्यो।
केटाहरूको कुरा सुनेर लाग्यो म भन्दा बढि पीर तिनीहरूलाई परेको छ। तर सबैले नाटक गरेका थिए, मेरो मजाक बनाउनलाई।
११ क्लास सकियो, एलिसा बायो लिएर बायो सेक्सनमा गई। म, रिदम, समिर र हिमान्सु फिजिकल सेक्सनमा गयौ तर नि केटाहरु एलिसालाई देख्ने बित्तिकै मलाई जिस्क्याउन थाल्थे।
कोई कम थिएनन् एक अर्काको मजाक बनाउने काममा।
क्लासमा गएर पुष्पाको फाइल बुझाइदिए-
"थ्याङक यु सो मच पुष्पा, अरु बेलामा नि हेल्प गर ल।"
"हाहा ओके।" कति स्विटली रिप्लाई दिई। क्लासको टपर भएर नि केही घमन्ड थिएन उसमा।
पुष्पालाई फाइल दिएर आफ्नो बेन्चमा गए। समिरले फाइल बनाइसकेर आ'को रै'छ।
रिदम र हिमान्सुले नि प्राक्टिकल मिलाए मेरो र समिरको सहयोगमा।
कलेज बिदा भै'सके लगत्तै म घरतिर लागे। आज त अलि बढि बोलचाल हुन्छ कि भन्ने आशमा। पुतलीसडक क्रस गरेर बस रोक्ने स्टेसनतर्फ हिडे। आज ऊ संगसंगै उसका २टा साथीहरू नि गाडी कुरिरहेको मैले टाढै बाट देखे।
नेपाल यातायात आईहाल्यो हुइकेर, मलाई उछिन्दै। उनिहरू चढिहाले। म अलि ढिलो पुगे। भरिभराउ बसमा उनिहरूलाई खोज्न नि एकैछिन लाग्यो। तन्कि तन्कि हेर्दा केटिहरू त बसको परै पुगेछन्। आज बोल्न नमिल्ने मेसो मैले पाइहाले।
३-४ दिन यसै गरि बित्यो। कहिले गाडि नै फरक पर्ने त कहिले चढ्ने टाइमिङ नमिलेर वार पार भइने। तर पनि हरेश खाएको थिएन किनकि रेजिनालाई म एकदम धेरै मनपराउथे। एलिसासंग जे थियो एट्राक्सन मात्र थियो तर उसंग मलाई प्रेम नै थियो।
एकपटक गाडिमा हामी अलि नजिक पर्यौ। ३जना कोच्चिएर एउटा सीटमा बसेका थिए। म उभिएको।
म उनिहरूको गतिविधि नियालिरहेको थिए। उनिहरु भने मलाई ख्याल गरेनन्। अरुसंगको त मतलब भएन तर रेजिनाले एकपटक हेर्दे पनि हुन्थ्यो भनेको, मोरिले हेर्दै हेरिने।
एकैछिन त झनक्क भयो। भाडा तिर्देको १० रूपे नि मागम् कि जस्तो लाग्यो। १० रुपेको लोभ भएर हैन, उसंग बोल्न पाइहाल्छु कि भनेर। फेरि १०००को नोट निकालेर मुखमै फ्याकिदिई भने झन् बेइजेत हुन्छ भनेर चुप्प बसे।
उनीहरू गफमा व्यस्त थिए। सुस्तरी बोल्दा नसुनिने भएर होला चर्को चर्को स्वरमा बोलिरहेका थिए। बेला बेलामा रेजिनाको नाम नि निकाल्थे।
"कहिलेकाहि त सरनेमले नि बोलाओन " मैले मनमनै आश गरे।
जसरी मलाई केटाहरूले "ओए पोख्रेल" भन्दै बोलाउथे त्यसैगरि बोले पनि हुन्थ्यो भन्या, मेरो मनको कुरा कसैले सुनेनन्।
म उनिहरूको गफ कान ठाडा पारि पारि सुन्न कोसिस गरेको थिए। बुझ्न त केही बुझिन्नथ्य्ओ तर उसका साथीको नाम दिव्या र पुनम रै'छ भन्ने पत्तो चाहि पाए। को दिव्या को पुनम त्यो चाहि गेस गर्न सकिन।
दिव्या र पुनम दुबैलाई अलि बेर सम्म हेरे। दुबै एकदम राम्रा। पहिला पनि नदेखेको त हैन तर आज सालीहरू भनेर हेरे। झन् राम्रा लागे उनीहरू मलाई।
राम्रा मान्छेले त साथी नि राम्रा बनाउनदा रै'छन् जस्तो लाग्यो।
एकपटक झुक्केर रेजिनाले मलाई देखी र स्माइल दिई, मेरो फेवरेट स्माइल। मैले नि स्माइलबाट नै रेस्पोन्स दिए।
थ्याङक गड, मस्त गफबाट यस्यो त फुर्सद पाई।
ऊ मसंग केही बोल्छे, साथीहरु सँग चिनाउछे कि भनेको त केही नि गरिन त बा!
हुन त गाडीमा अलि ग्यापमै थियौ हामी। बोल्ने जस्तो कन्डिसन नै थिएन। त्यही नि मन न हो। पागल मन उसलाई देखेपछि आश लाइहाल्ने।
नर्मल स्माइल बाहेक अरु केही हुन सकेन। यत्तिकैमा मेरो स्टेसन आयो र मलाई झर्नै पर्यो।
No comments:
Post a Comment